Home » BLOG » Mijn weg van het paard

Mijn weg van het paard

Gepubliceerd op 11 augustus 2016 08:27

Waar begon die zoektocht? Een achtjarig meisje dat met juf Hilde naar de Paddock in Terlaemen mocht gaan. Olaf, het grote paard mochten we kammen. Ik mocht een hoef uitkrabben. Hoe fijn was het om in de buurt van dat dier te zijn.

De sfeer in die prachtige manege, met mooie witte gebouwen, een voormalige koetsierswoning van het Kasteel van Terlaemen was bijzonder, bijna adellijk. Ik was meteen verkocht. Dat er de volgende paasvakantie een paardenkamp werd georganiseerd werd er verteld. Het stond vast dat  ik daarbij moest zijn! De eerste keer van huis, de eerste keer op een paard, de eerste keer al die geuren en indrukken. Daar  en dan werd ik verslaafd. Paard, paard, paard,…   was alles wat ik kon denken.  Daar ging ik van dromen; Wat wil je voor je verjaardag, Sinterklaas kerstmis… ?Paard, paard, paard paard. Een mantra in mijn hoofd een mantra van stampende hoeven en dampende lijven en grote edele  beesten. Want pony’s waren er niet op de Paddock, of toch later, Pepito de prachtige peper-en-zoutkleurige deugniet. Die ik onlangs blind en mager tegenkwam in een weide op zijn oude dag. Hello  old friend, long time no see…

Paarden die mijn gedachten compleet in beslag namen, en de intriges die er zich afspeelden op de manege, de eerste verliefdheid op die prachtige jongen, Andries, hij had zowaar zijn eigen paard! Hij sprong over de grootste hindernissen en hij had de blauwste ogen… Maar ik dwaal af. De manege waar het begon. Mijn ouders die uit elkaar gingen, een harde tijd voor een kleine meid.. Het uurtje paardrijden was een lichtpuntje in de week. Zaterdagochtend zat ik vanaf acht uur klaar in mijn uniform. Pas om  twee uur mocht ik gaan rijden maar met de geuren en de kledij voelde ik me al dichter bij mijn geliefde dieren en begon de ervaring al. Ongeduldig telde ik de uren af. Op een dag werd het te duur voor mijn moeder om me te laten rijden en was het over met de pret. Niet veel later leerde ik een koppel kennen met drie  IJslandse paarden. Ik mocht ermee op avontuur trekken tussen de fruitbomen in Wellen. Heerlijke periode. Toen ook dat koppel ging scheiden mocht een één van de pony’s mee naar Lummen komen en in de weide van oma logeren. Ik was de hemel te rijk. Na een jaar werd de pony dan toch verkocht en brak mijn hart. Het duurde tot mijn studententijd in Maastricht eer ik weer aan het rijden ging. Ik kwam terecht op Stal de Geneffe in Kanne voor mijn wekelijks uurtje maar nu werd het serieus want we reden “dressuur”. Het enthousiasme en de opwinding in aanloop van dat uurtje waren nog bijna even groot als tien jaar eerder… In mijn opleiding cultuurwetenschappen koos ik voor de afstuurrichting “mens en natuur” met een vette knipoog naar mijn paardennatuur(lijk) In het laatste jaar werd ik stalhulp bij Stal de Geneffe en kon ik elke dag rijden. Het ging wel wat beter met mijn rijkunsten maar een groot licht was ik niet op het paard en van enig talent was in de verste verte geen sprake… De kunst om de juf te laten ontploffen in een scheldtirade had ik al in de paddock onder de knie gekregen want mijn onhandigheid was blijkbaar heel erg frustrerend ofzo. Later ontmoette ik nog een rij-instructrice die in een heks kon veranderen dus ik vroeg me al af of dit een voorwaarde was om een paardenbedrijf te runnen? Ik denk er nog soms over na, of ik zo’n overspannen roepende vrouw geworden ben nu ik zelf paardenjuf ben. Maar ik vermoed dat ik dat lot heb kunnen ontlopen door geen twintig paarden in een rij te moeten laten lopen met twintig bengelende kinderen erop die geen idee hebben wat ze dan juist wel moeten doen en alleen maar horen wat ze niet moeten doen en hoe het paard niet moet lopen. Ik geloof heel erg in die bewuste babystapjes want als ik als lesgeefster voel dat mijn energie hoger gaat of naar boosheid komt, dan ben ik te snel, doe ik te veel en ben ik te hard aan het gaan. Het is ontzettend belangrijk om de veiligheid in de gaten te houden in zo’n les maar het is onmogelijk om op een diervriendelijke manier twintig kinderen tegelijk te leren paardrijden. Dus dat gaan we hier bij Yoki niet doen. Ik vind twee ruiters  al  meer dan genoeg om goed te begeleiden. Dus kies ik voor individuele lessen op goed getrainde paarden. Laat het opleiden van die paarden nu dan ook net weer een levenswerk zijn. J En die paarden gezond en gelukkig houden is  ook nog een levensdoel geworden. En anderen leren hoe ze dit moeten aanpakken… Van de meeste instructrices hoorde ik enkel dat wat ik niet moest doen en laat dat nu net NIET belangrijk zijn.

Maar terug naar Kanne, ik leerde wat wijken is, schouderbinnenwaarts en had mijn eerste “aan de teugel” ervaring. Hoe het precies gebeurde, ik had geen idee maar ik voelde voor 4 hele passen dat mijn grote vriend Orion als was in mijn handen werd en dat ik in zijn ritme kwam en hij voor enkele seconden precies leek te begrijpen wat ik bedoelde. Zo snel als het kwam was het ook alweer weg, en hoe harder ik zocht, hoe minder het wou lukken om het paard, leerde ik later, nageeflijk over zijn rug te doen lopen. Voor  mij was het toen zoiets van ‘je kan het of je kan het niet en mij zal het wel nooit lukken’. Toch vond ik het heerlijk om te rijden, liefst buiten op de zandwegen, in galop de Pietersberg omhoog,  want in de piste was er vaak frustratie en stress en spanning en soms zelfs angst. Maar dat hoorde er nu eenmaal bij dacht ik, toch?

Na mijn studies ging ik eens kijken naar een les van een kennis bij Rijschool Agnes Postelmans. Daar was de stalhulp pas opgestapt en werd er gezocht naar iemand die 15 boxen kon uitmesten, paarden op de wei kon zetten en met de bezem overweg kon. Met mijn universitair diploma op zak stelde ik me kandidaat voor mijn droomjob. Het was ontzettend zwaar werk maar ik genoot van elke minuut. Na het werk zadelde ik de paarden die niet in de lessen konden lopen omdat ze te moeilijk waren en trok ik het bos in of probeerde ik wat in de piste te hobbelen. Die buitenritten, in mijn eentje nieuwe paden ontdekken met de wind in de haren, behoren tot mijn mooiste herinneringen. Al snel mocht ik op zondag ook een groep ruiters mee op sleeptouw nemen door bos en dal. Heerlijk. Daarna werd ik ingeschakeld voor de kinderlessen en de kinderkampen. Ik had de tijd van mijn leven. Ik ging op manegehouderscursus bij Syntra om een diploma te halen over lesgeven en bedrijfsvoering. Ik had geen eigen paard en moest leren springen op de manegepaarden van Kattevenia. De eerste lessen lag ik meer langs het paard dan erop. Gelukkig was de trainer een empathisch mens en  leerde hij me hoe ik een parcours moest rijden. Hij zag dat ik wou doorzetten en regelde me voor het tweede jaar een ex-military paard om de lessen mee te volgen. Een verbetering, want zonder aangeboren talent voor het ruiterschap  was het niet eenvoudig om met een manegepaard tussen de dure dressuur en wedstrijdpaarden elke week op te draven. Heel veel dank aan Ronny, hij leerde me met het mes tussen de tanden te rijden. Hij gaf me ook de kans om met Anne Gaëlle Nolens mee te gaan naar internationale eventing-wedstrijden als vaste groom. Prachtige ervaringen. Dikke knuffel Ronny! Zalig was het om bij het eindexamen een parcours van 1.10 cm als 1 van de weinige foutloos af te werken. Wie het laatst lacht… Heeft misschien de beste begeleiding J

Maar of ik nu echt wist hoe het precies zat met paardrijden en wat ik dan kon doen om echt goed te leren rijden? Dat bleef een mysterie. Ik leerde wel de join-up methode kennen via Anneleen, haar paard stond op de wei bij Agnes Postelmans. Dat was iets bijzonders! Dat was ook in de richting waarnaar ik op zoek was, zonder dwang of hulpmiddelen met een paard communiceren over richting, tempo en ritme. Heerlijk. Na mijn tijd bij Agnes kon ik met Bert Swennen mee naar Polen. Daar observeerden we een grote Tinker kudde en leerde ik de grondbeginselen van het vrij werk, lange lijnen, rijden op de zit en zoveel meer. Ik voelde me helemaal geweldig en probeerde alle technieken uit op alle paarden die ik onder handen kreeg. Vooral die arme paarden van mijn paardenmoeder Cindy Jaspers waren vaak geduldige proefkonijnen. Het moest ook anders kunnen, dus ik reed bitloos en boomloos. En zowaar, dankzij Jef Schroyen begon ik ook nog wat gevoel voor timing en ritme te krijgen. Deze oude rot had “horsesence” en kon het paard aan de teugel praten. Of de ruiter zover krijgen dat hij het paard niet meer in de weg zat!!! Megaveel geleerd van Jef, de man met engelengeduld! Ook voor jou Jef een dikke, dikke knuffel.  Jaren verstreken. Ik leerde een lieve vriend kennen en we kochten een huis. Nu was ik klaar voor waar  ik al mijn hele leven op wachtte. Een.!Eigen.! Paard.! Mijn eerste paard,! Niet zomaar een knol! Een prachtige Spaanse volbloed appelschimmel. Met een paar probleempjes, dat wel. Vertrouwen in mensen: zero. Opleiding tot rijpaard? Waarschijnlijk overgeslagen.  Verleden van mishandeling in Spanje: check. Een projectje en een uitdaging. En de liefde van mijn leven! Alles wat ik leerde kon ik toepassen en Caminante was geduldig met me. We begonnen vanaf het begin en ik leerde ontzettend veel over alles van hem. Vrij vlug  gingen we samen op avontuur. Het zag er niet uit zoals ik het graag zou willen maar het ging al wel de goede kant uit. Na hem kwam er een tweede Spaanse furie op mijn pad. Zoals  al mijn paarden weer een projectje waar iemand anders de hoop al voor heeft hadopgegeven. De aanpak die ik bij Caminante toegepast had paste niet voor Carnina. Ik moest op zoek naar meer verfijning. Zo kwam ik uit bij Marion Alblas die met Timeless art of riding bezig was. Een openbaring om te leren hoe je vanaf de grond je paard kan gymnasticeren en hoeveel invloed je eigen lichaam heeft op deze training. Stillaan begon ik zelf les te geven over de dingen die ik leerde en ontdekte ik ook hoeveel inpakt de “mind & body” van de trainer heeft op de ‘problemen’ van het paard. Vaak begon het probleemgedrag meteen als de eigenaar weer met zijn eigen paard aan het werk ging. Dat deed me inzien dat ik meer moest leren over mensen trainen J. Daarom volgde ik enkele persoonlijke ontwikkelingscursussen en een coachopleiding. Ik kwam ook in contact met familieopstellingen die me enorm intrigeerden! Da’s voer voor een nieuwe blog. Ook wat ik leerde van Anne Muller in de zit & houdingscoachopleiding deel ik graag later met jullie. Ook mijn andere twee paarden stel ik graag een keertje aan jullie voor.  Helemaal op mezelf ben ik op zoek gegaan naar verbetering van mijn eigen kunnen. Met veel teleurstellingen en ook heel wat gloriemomenten ben ik gekomen waar ik nu ben. Mijn kracht als trainer zit er dan ook in dat ik me goed kan voorstellen hoe frustrerend het kan zijn om een oude gewoonte af te leren of iets nieuws eigen te maken. En hoe vaak we onszelf in de weg zitten met onze eigen gedachten.  Op de weg van het paard ben ik nooit uitgeleerd. Maar wat ik wel al weet deel ik graag met anderen.  Alvast heel erg bedankt om tot hier te lezen! Ik hoor graag van jullie ervaringen en wie vragen heeft mag me altijd contacteren.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Sabine Baron
2 jaar geleden

Mooi, Joke. Wat heerlijk om jouw verhaal te lezen, en zo fijn geschreven door jou!