Home » BLOG

Dankbaarheid

Dankbaarheid

1 jan. 2017 19:02

Voor ik weer word afgeleid wil ik het hebben over dankbaarheid. Zeker bij het einde van het jaar is het een uitgelezen moment om te gaan nadenken over welke zegeningen we het afgelopen jaar op ons pad mochten ontvangen. Heerlijk vind ik het dat ik dit jaar eindelijk beseft heb hoe groot mijn zegeningen geworden zijn de afgelopen jaren. Zegeningen, klinkt wel een beetje christelijk.

 

En daar zit dan ook weer de kracht van de gebeden die de christenen elke avond behoren te doen. Dank zeggen voor de dag, voor het eten voor… want van dankbaarheid groeien de zegeningen. Dankbaarheid is de meststof voor een gelukkig, gezegend leven. Dankbaarheid voor wat er is, ons lichaam, de mensen rondom ons en de planeet waarop we leven. Dankbaarheid voor het water uit de kraan en de frisse lucht. Dankbaarheid voor een lekker geurtje, een zacht bed, een natte hondenneus.

Mijn aha moment kwam vrij laat op het jaar. Ik zat in een constante buzz om meer en harder en sneller te werken, bezig te zijn, te hollen. Totdat mijn  lief zei: neem je niet teveel hooi op je vork? Ja, dat deed ik wel, dat wist ik, maar ik kon dat immers toch allemaal aan. En moesten we niet doorgaan, doorgaan, tot we niet meer op onze benen konden staan? Blijkbaar is dat dus helemaal niet nodig! Wat schetst mijn verbazing, dat juist door het stoppen met me te willen bewijzen en steeds meer en beter te doen vele puzzelstukjes op zijn plaats vielen. Net toen  de blaadjes van de bomen vielen nam ik een winterstop om me te bezinnen over welke wegen ik wil bewandelen. Het pad wordt steeds duidelijker. De grootste verandering die mijn rust me bracht is in het contact met anderen. Mijn familie en vrienden weten niet goed wat er gebeurt nu ik gewoon kan afspreken voor koffie, kan blijven hangen voor de lunch en nog een wandeling kan maken. De honden zijn dolblij nu ze een paar keer per week met mij het bos in mogen rennen. En ikzelf, ik geniet van alles wat ik rond mij verzameld heb. Het is wel een beetje spannend om gewoon te ontdekken dat ik mijn ideale leven kan leiden, dat ik zo hard gewerkt heb om veel dingen te verwezenlijken. Dat ik ze ook bijna allemaal weer kwijt was geraakt omdat ik gewoon niet kon zien wat een prachtig leventje ik heb. Streng voor mezelf, streng voor anderen, nooit tevreden en altijd gespannen.  Door een rustperiode in te lassen heb ik ontdekt dat ik best creatief kan zijn. Dat ik graag wil tekenen, schrijven en oh jee, zelfs wil bloemschikken.

Dankbaarheidyokiblog

Een goede oefening is het om elke ochtend je zegeningen te tellen. 10 dingen opnoemen waarvoor je dankbaar bent geeft je humeur een boost en dat niet alleen. Je zendt uit naar het universum dat je in een goede vibe zit, een hoge trilling een fijne vibratie. En zoals de wet van aantrekkingskracht zegt: gelijke energieën trekken elkaar aan. Dat is het geheim dat ik met je wil delen, een ongelooflijk groot nieuwjaarsgeschenk! Jij hebt zelf de macht om jouw leven steeds meer te laten verlopen zoals je dat graag zou willen. Wat jij hiervoor moet doen? Genieten van al wat is. Zoveel mogelijk genieten van het zijn op aarde en daarbij steeds je gedachten richten op wat je wel wil en waar je al dankbaar voor kan zijn. Klinkt simpel en eigenlijk is het dat ook… Maar ons menselijk brein is geprogrammeerd op overleven. Om te overleven moet je blijkbaar focussen op wat er niet is, op gevaar, op bedreigingen. Maar de tijd van puur overleven is voorbij. Nu hoort geluk ook in je leven. En net voor dat geluk mag je je brein even halt toe roepen en zelf gaan kiezen waaraan je aandacht gaat schenken. Want je gedachten zijn krachten. Zij zorgen ervoor dat alles wat jij denkt gematerialiseerd wordt. Dus vandaar dat ik nu deze oefening van dankbaarheid wil maken over 2016.

 

Alvast bedankt dat jij met me meeleest! Laat zeker een reactie achter als je bedenkingen hebt, of ook je dankbaarheid wil uiten. 

 

We startten in 2016 met de eerste yoga-paardenkampjes. Een uniek concept, iets waarvoor ik Kim Geerts heel erg dankbaar ben. We leren er kinderen hoe ze zichzelf mogen zijn, laten hen vrij om  de natuur te verkennen. Door het contact met de dieren kunnen ze spanningen en verwachtingen loslaten en vrij zijn. Het is heerlijk om de kinderen ’s avond uitgelaten en opgeladen terug aan hun ouders af te leveren. Kinderen die honderduit vertellen over wat Hagar de hond had gedaan of Tony de pony. Kinderen die leren met hun ademhaling te werken en leren om dankbaarheid te voelen en te uiten. Fantastisch vind ik dit! Het had me veel zoekwerk bespaard als ik dit als kind ook meegekregen had. Jammer dat dit niet standaard in de lessen zit en dat wij als volwassenen zo weinig van deze dingen weten om aan onze kinderen mee te geven. Maar er is een revolutie aan de gang! Yoga in de klas wordt steeds gewoner en zelfs psychologen gaan een yogacursus volgen. Wat me brengt bij de dankbaarheid voor Frederiek in mijn leven. Ze kwam deze zomer als workingstudent om me bij de paardenkampen te helpen. En ze werd een vriendin en meer. Het was ontzettend gezellig om met haar alle bedenkingen over de paarden, kinderen en de lessen te delen. Op die manier kreeg ik in de gaten dat wat ik deed en aanbood aan de kinderen en lesklanten best wel bijzonder is. De intervisie die we elke dag deden hielp me enorm groeien als mens, als lesgever en als begeleider van de kinderen. Dankjewel Frederiek om een zachte vrouwelijke geïnspireerde en warme aanwezigheid te zijn in mijn leven in 2016. Ben dan ook heel content dat Frederiek haar verblijf in Gotland bij ridder Hanna Engstrom gaat onderbreken om me in het krokuskamp bij te staan met haar eigen yogalessen, waarschijnlijk intensief vervlochten met het paardengebeuren. Ik kijk er enorm naar uit, en niet alleen omdat ik dan weer heerlijk vegetarisch, gluten- en lactosevrij eten krijg voorgezet. Want ook voor de kennismaking met Frederiek haar kookkunsten ben ik heel dankbaar!!!! Kim en ik gaan in de paas – en zomervakantie samenwerken om 2 weken yoga –en paardenkampen aan te bieden.  (Nerthus)

 29joke.jpg

Ik ben ook dankbaar voor die gekke pony Jefke die ik vorig jaar in mijn familie mocht opnemen. Het is een bijzonder paardje. Een Fjord die gedragsmatig op een hondje lijkt. Zijn eigenares kon hem niet geven wat hij nodig heeft en ze heeft er vertrouwen in dat ik dat wel kan. Voor dat vertrouwen ben ik heel dankbaar. En ook voor het prachtige geschenk dat  die gekke pony is!

Verder mocht ik een week trainen met Ridder in de academische rijkunst Hanna Engstrom in Götland (Zweden). Dat was een droom die uitkwam!  Samen met het lief en onze honden trokken we naar Malmö en van daar in het spoor van de Vikingen naar Gotland met de ferry. Een onvergetelijk avontuur. Hanna heeft een prachtige locatie,middenin de natuur. Haar paarden zijn leermeesters en zij heeft een warme persoonlijkheid. We werkten aan de zit, meer gevoel in de zit brengen zodat ik  vanuit het voelen het lichaam van het paard kon beinvloeden. Prachtig om zo eenvoudig zoveel dingen te kunnen doen. Heerlijk stukje informatie dat ik ook kon ervaren en doorvoelen.DSC08968.jpg

Mijn eerste piaff aan de hand met een door mij opgeleid paard was niet lang daarna een feit! Prachtig om dit te mogen ervaren met hulp van mijn lesgever Kenneth Vansweefelt.

 

In het voorjaar kon ik weer gaan lesgeven op de Zomerhoeve. Dankbaar voor de ontvangst op die mooie locatie door mijn vriendin Trudy. Dankbaar ook voor de kennis die ik mocht delen met de mensen daar. Fijn dat de dingen die ik bij Hanna leerde al dadelijk superveel resultaat konden hebben bij mijn leerlingen. Met Trudy heb ik een fijn concept. Ik werk rond lichaamsbewustzijn bij de ruiters en paarden en Trudy past dit toe op de buitenritten waarin zij met haar gangenpaarden expert is. Voor 2017 hebben we afgesproken dat ik meer ga meerijden met de buitenritten en de ruiters in het veld ga begeleiden. Voor de ontmoeting met Trudy ben ik heel dankbaar en ook voor de nieuwe wegen die we samen gaan inslaan! Het verblijven op de zomerhoeve geeft me altijd een inspiratie boost met alle kunst die er daar aanwezig is.

Visie-pad.jpg

Er is nog zoveel meer te noemen. De drie koppels die deze zomer elkaar trouw beloofden en mij op hun feest uitnodigden. De zwoele zomeravonden. De bijzondere ontmoetingen. Het genieten van het leven. De verjaardagsweek met bubbelfestijn. De projecten die via het regionaal landschap goedgekeurd werden. De fijne samenwerkingen met collega’s. De leuke babbels, de fijne cadeautjes, de mooie momenten. En waar ik dit jaar het allermeest dankbaar voor ben is mijn allerliefste hondje Siri! Haar zien geboren worden en opgroeien tot de liefste hond van de wereld heeft mijn hart geopend het afgelopen jaar.

13920901_10154425845583826_6863142566828319851_n-1.jpg

Ondanks dat ik nog wel even door zou kunnen gaan ga ik het hierbij houden want dit is niet meer echt leesbaar voor iemand anders dan mezelf…

12joke.jpg

Lees meer »

Waar begon die zoektocht? Een achtjarig meisje dat met juf Hilde naar de Paddock in Terlaemen mocht gaan. Olaf, het grote paard mochten we kammen. Ik mocht een hoef uitkrabben. Hoe fijn was het om in de buurt van dat dier te zijn.

De sfeer in die prachtige manege, met mooie witte gebouwen, een voormalige koetsierswoning van het Kasteel van Terlaemen was bijzonder, bijna adellijk. Ik was meteen verkocht. Dat er de volgende paasvakantie een paardenkamp werd georganiseerd werd er verteld. Het stond vast dat  ik daarbij moest zijn! De eerste keer van huis, de eerste keer op een paard, de eerste keer al die geuren en indrukken. Daar  en dan werd ik verslaafd. Paard, paard, paard,…   was alles wat ik kon denken.  Daar ging ik van dromen; Wat wil je voor je verjaardag, Sinterklaas kerstmis… ?Paard, paard, paard paard. Een mantra in mijn hoofd een mantra van stampende hoeven en dampende lijven en grote edele  beesten. Want pony’s waren er niet op de Paddock, of toch later, Pepito de prachtige peper-en-zoutkleurige deugniet. Die ik onlangs blind en mager tegenkwam in een weide op zijn oude dag. Hello  old friend, long time no see…

Paarden die mijn gedachten compleet in beslag namen, en de intriges die er zich afspeelden op de manege, de eerste verliefdheid op die prachtige jongen, Andries, hij had zowaar zijn eigen paard! Hij sprong over de grootste hindernissen en hij had de blauwste ogen… Maar ik dwaal af. De manege waar het begon. Mijn ouders die uit elkaar gingen, een harde tijd voor een kleine meid.. Het uurtje paardrijden was een lichtpuntje in de week. Zaterdagochtend zat ik vanaf acht uur klaar in mijn uniform. Pas om  twee uur mocht ik gaan rijden maar met de geuren en de kledij voelde ik me al dichter bij mijn geliefde dieren en begon de ervaring al. Ongeduldig telde ik de uren af. Op een dag werd het te duur voor mijn moeder om me te laten rijden en was het over met de pret. Niet veel later leerde ik een koppel kennen met drie  IJslandse paarden. Ik mocht ermee op avontuur trekken tussen de fruitbomen in Wellen. Heerlijke periode. Toen ook dat koppel ging scheiden mocht een één van de pony’s mee naar Lummen komen en in de weide van oma logeren. Ik was de hemel te rijk. Na een jaar werd de pony dan toch verkocht en brak mijn hart. Het duurde tot mijn studententijd in Maastricht eer ik weer aan het rijden ging. Ik kwam terecht op Stal de Geneffe in Kanne voor mijn wekelijks uurtje maar nu werd het serieus want we reden “dressuur”. Het enthousiasme en de opwinding in aanloop van dat uurtje waren nog bijna even groot als tien jaar eerder… In mijn opleiding cultuurwetenschappen koos ik voor de afstuurrichting “mens en natuur” met een vette knipoog naar mijn paardennatuur(lijk) In het laatste jaar werd ik stalhulp bij Stal de Geneffe en kon ik elke dag rijden. Het ging wel wat beter met mijn rijkunsten maar een groot licht was ik niet op het paard en van enig talent was in de verste verte geen sprake… De kunst om de juf te laten ontploffen in een scheldtirade had ik al in de paddock onder de knie gekregen want mijn onhandigheid was blijkbaar heel erg frustrerend ofzo. Later ontmoette ik nog een rij-instructrice die in een heks kon veranderen dus ik vroeg me al af of dit een voorwaarde was om een paardenbedrijf te runnen? Ik denk er nog soms over na, of ik zo’n overspannen roepende vrouw geworden ben nu ik zelf paardenjuf ben. Maar ik vermoed dat ik dat lot heb kunnen ontlopen door geen twintig paarden in een rij te moeten laten lopen met twintig bengelende kinderen erop die geen idee hebben wat ze dan juist wel moeten doen en alleen maar horen wat ze niet moeten doen en hoe het paard niet moet lopen. Ik geloof heel erg in die bewuste babystapjes want als ik als lesgeefster voel dat mijn energie hoger gaat of naar boosheid komt, dan ben ik te snel, doe ik te veel en ben ik te hard aan het gaan. Het is ontzettend belangrijk om de veiligheid in de gaten te houden in zo’n les maar het is onmogelijk om op een diervriendelijke manier twintig kinderen tegelijk te leren paardrijden. Dus dat gaan we hier bij Yoki niet doen. Ik vind twee ruiters  al  meer dan genoeg om goed te begeleiden. Dus kies ik voor individuele lessen op goed getrainde paarden. Laat het opleiden van die paarden nu dan ook net weer een levenswerk zijn. J En die paarden gezond en gelukkig houden is  ook nog een levensdoel geworden. En anderen leren hoe ze dit moeten aanpakken… Van de meeste instructrices hoorde ik enkel dat wat ik niet moest doen en laat dat nu net NIET belangrijk zijn.

Maar terug naar Kanne, ik leerde wat wijken is, schouderbinnenwaarts en had mijn eerste “aan de teugel” ervaring. Hoe het precies gebeurde, ik had geen idee maar ik voelde voor 4 hele passen dat mijn grote vriend Orion als was in mijn handen werd en dat ik in zijn ritme kwam en hij voor enkele seconden precies leek te begrijpen wat ik bedoelde. Zo snel als het kwam was het ook alweer weg, en hoe harder ik zocht, hoe minder het wou lukken om het paard, leerde ik later, nageeflijk over zijn rug te doen lopen. Voor  mij was het toen zoiets van ‘je kan het of je kan het niet en mij zal het wel nooit lukken’. Toch vond ik het heerlijk om te rijden, liefst buiten op de zandwegen, in galop de Pietersberg omhoog,  want in de piste was er vaak frustratie en stress en spanning en soms zelfs angst. Maar dat hoorde er nu eenmaal bij dacht ik, toch?

Na mijn studies ging ik eens kijken naar een les van een kennis bij Rijschool Agnes Postelmans. Daar was de stalhulp pas opgestapt en werd er gezocht naar iemand die 15 boxen kon uitmesten, paarden op de wei kon zetten en met de bezem overweg kon. Met mijn universitair diploma op zak stelde ik me kandidaat voor mijn droomjob. Het was ontzettend zwaar werk maar ik genoot van elke minuut. Na het werk zadelde ik de paarden die niet in de lessen konden lopen omdat ze te moeilijk waren en trok ik het bos in of probeerde ik wat in de piste te hobbelen. Die buitenritten, in mijn eentje nieuwe paden ontdekken met de wind in de haren, behoren tot mijn mooiste herinneringen. Al snel mocht ik op zondag ook een groep ruiters mee op sleeptouw nemen door bos en dal. Heerlijk. Daarna werd ik ingeschakeld voor de kinderlessen en de kinderkampen. Ik had de tijd van mijn leven. Ik ging op manegehouderscursus bij Syntra om een diploma te halen over lesgeven en bedrijfsvoering. Ik had geen eigen paard en moest leren springen op de manegepaarden van Kattevenia. De eerste lessen lag ik meer langs het paard dan erop. Gelukkig was de trainer een empathisch mens en  leerde hij me hoe ik een parcours moest rijden. Hij zag dat ik wou doorzetten en regelde me voor het tweede jaar een ex-military paard om de lessen mee te volgen. Een verbetering, want zonder aangeboren talent voor het ruiterschap  was het niet eenvoudig om met een manegepaard tussen de dure dressuur en wedstrijdpaarden elke week op te draven. Heel veel dank aan Ronny, hij leerde me met het mes tussen de tanden te rijden. Hij gaf me ook de kans om met Anne Gaëlle Nolens mee te gaan naar internationale eventing-wedstrijden als vaste groom. Prachtige ervaringen. Dikke knuffel Ronny! Zalig was het om bij het eindexamen een parcours van 1.10 cm als 1 van de weinige foutloos af te werken. Wie het laatst lacht… Heeft misschien de beste begeleiding J

Maar of ik nu echt wist hoe het precies zat met paardrijden en wat ik dan kon doen om echt goed te leren rijden? Dat bleef een mysterie. Ik leerde wel de join-up methode kennen via Anneleen, haar paard stond op de wei bij Agnes Postelmans. Dat was iets bijzonders! Dat was ook in de richting waarnaar ik op zoek was, zonder dwang of hulpmiddelen met een paard communiceren over richting, tempo en ritme. Heerlijk. Na mijn tijd bij Agnes kon ik met Bert Swennen mee naar Polen. Daar observeerden we een grote Tinker kudde en leerde ik de grondbeginselen van het vrij werk, lange lijnen, rijden op de zit en zoveel meer. Ik voelde me helemaal geweldig en probeerde alle technieken uit op alle paarden die ik onder handen kreeg. Vooral die arme paarden van mijn paardenmoeder Cindy Jaspers waren vaak geduldige proefkonijnen. Het moest ook anders kunnen, dus ik reed bitloos en boomloos. En zowaar, dankzij Jef Schroyen begon ik ook nog wat gevoel voor timing en ritme te krijgen. Deze oude rot had “horsesence” en kon het paard aan de teugel praten. Of de ruiter zover krijgen dat hij het paard niet meer in de weg zat!!! Megaveel geleerd van Jef, de man met engelengeduld! Ook voor jou Jef een dikke, dikke knuffel.  Jaren verstreken. Ik leerde een lieve vriend kennen en we kochten een huis. Nu was ik klaar voor waar  ik al mijn hele leven op wachtte. Een.!Eigen.! Paard.! Mijn eerste paard,! Niet zomaar een knol! Een prachtige Spaanse volbloed appelschimmel. Met een paar probleempjes, dat wel. Vertrouwen in mensen: zero. Opleiding tot rijpaard? Waarschijnlijk overgeslagen.  Verleden van mishandeling in Spanje: check. Een projectje en een uitdaging. En de liefde van mijn leven! Alles wat ik leerde kon ik toepassen en Caminante was geduldig met me. We begonnen vanaf het begin en ik leerde ontzettend veel over alles van hem. Vrij vlug  gingen we samen op avontuur. Het zag er niet uit zoals ik het graag zou willen maar het ging al wel de goede kant uit. Na hem kwam er een tweede Spaanse furie op mijn pad. Zoals  al mijn paarden weer een projectje waar iemand anders de hoop al voor heeft hadopgegeven. De aanpak die ik bij Caminante toegepast had paste niet voor Carnina. Ik moest op zoek naar meer verfijning. Zo kwam ik uit bij Marion Alblas die met Timeless art of riding bezig was. Een openbaring om te leren hoe je vanaf de grond je paard kan gymnasticeren en hoeveel invloed je eigen lichaam heeft op deze training. Stillaan begon ik zelf les te geven over de dingen die ik leerde en ontdekte ik ook hoeveel inpakt de “mind & body” van de trainer heeft op de ‘problemen’ van het paard. Vaak begon het probleemgedrag meteen als de eigenaar weer met zijn eigen paard aan het werk ging. Dat deed me inzien dat ik meer moest leren over mensen trainen J. Daarom volgde ik enkele persoonlijke ontwikkelingscursussen en een coachopleiding. Ik kwam ook in contact met familieopstellingen die me enorm intrigeerden! Da’s voer voor een nieuwe blog. Ook wat ik leerde van Anne Muller in de zit & houdingscoachopleiding deel ik graag later met jullie. Ook mijn andere twee paarden stel ik graag een keertje aan jullie voor.  Helemaal op mezelf ben ik op zoek gegaan naar verbetering van mijn eigen kunnen. Met veel teleurstellingen en ook heel wat gloriemomenten ben ik gekomen waar ik nu ben. Mijn kracht als trainer zit er dan ook in dat ik me goed kan voorstellen hoe frustrerend het kan zijn om een oude gewoonte af te leren of iets nieuws eigen te maken. En hoe vaak we onszelf in de weg zitten met onze eigen gedachten.  Op de weg van het paard ben ik nooit uitgeleerd. Maar wat ik wel al weet deel ik graag met anderen.  Alvast heel erg bedankt om tot hier te lezen! Ik hoor graag van jullie ervaringen en wie vragen heeft mag me altijd contacteren.

Lees meer »

Mijn zoektocht naar kennis over correct en diervriendelijk werken met paarden leidde me op een pad dat elke keer weer nieuwe wendingen neemt.

 

Vele verschillende invalshoeken heb ik met elkaar vergeleken en van alle leraren en collega’s onderweg kon ik wel iets leren. Marion Alblas is iemand die me ontzettend veel over het gymnastiseren van paarden heeft geleerd. Zij begeleid mij ondertussen al vele jaren. Toen ze me uitnodigde om instructeur in haar systeem van Timeless art of riding te worden was ik gevleid. Ik heb me dan ook met veel plezier bekwaamd en ben gecertificeerd tot Module 3 : All round instructeur in het werken in vrijheid, grondwerk, werken aan de hand en rijden. Na vele jaren intensief samenwerken voel ik dat het tijd is om verder op eigen benen te gaan staan. Mijn vleugels uit te slaan en de wereld in te vliegen. Wat niet wil zeggen dat ik geen begeleiding meer zal kunnen gebruiken, het is altijd heel fijn om met 4 ogen naar de training van je paarden te kijken… Dus ik dank Marion voor de prachtige kennis die ze met mij gedeeld heeft. Maar om instructeur te blijven moet ik een jaarlijks weekend in Ede volgen, wat een heel eind rijden is en die verplaatsing met de paarden kost me een hoop energie en geld. Vandaar dat ik vanaf vandaag geen Instructeur Marion Alblas meer ben maar gewoon mezelf!!!

Wordt vervolgd... 

Lees meer »
/assets/img/placeholder-select.nl-NL.svg

Klik hier om een tekst te typen.